អាយុ ១៧ សប្តាហ៍៖ តិចអត់ជឿ នៅតូចសោះ អាអូនចេះធ្វើត្រាប់តាមហ៎ា!
ការលូតលាស់ និងអាកប្បកិរិយា
ចន្លោះពីពេលនេះដល់អាយុ ៦ ខែ កូនយើងនឹងវិវត្តសមត្ថភាពបញ្ចេញសំឡេង។ នេះបានន័យថាយើងអាចឮពាក្យដែលតែងចង់ឮបំផុត គឺ ម៉ាក់ និងប៉ា។ យើងអាចជំរុញកូនឲ្យធ្វើត្រាប់តាមទឹកមុខ និងសំឡេង អាអូននឹងធ្វើតាមយើងវិញ។ ឧទាហរណ៍យើងនិយាយថា ប៉ា បេប៊ីនឹងថាតាមដែរ។ ការធ្វើកាយវិការតបពេលកូនបញ្ចេញសំឡេង ឬនិយាយតបទៅវិញនឹងជួយកូនយើងយល់ពីការនិយាយ ហើយក៏ធ្វើឲ្យអាអូនមានការជឿជាក់លើខ្លួនឯង។
ក្នុងសប្តាហ៍ទី១ នៃខែទី ៤ កូនអ្នកអាច៖
– ងើយ ក បាន ៩០ ដឺក្រេពេលដេកពោប
– សើច
– ចេះបង្វិលខ្លួន
– យល់ពីការនិយាយខ្លះៗ
– ចេះនិយាយពាក្យខ្លះ ដូចជា ម៉ាម៉ា ប៉ាប៉ា
– ចេះសម្លឹងតាមរបស់ចម្ងាយ ១៥ សង់ទីម៉ែត្រពីខ្លួន។
១- បង្រៀនកូនពីអី?
យើងអាចជំរុញកូនឲ្យនិយាយដោយអង្គុយមុខកញ្ចក់ ឬក៏ធ្វើត្រាប់តាមទឹកមុខ និងសំឡេងរបស់កូន។ ម៉ាក់ប៉ាគួរតបទៅកូនវិញដោយការញញឹម ឬនិយាយទៅវិញដើម្បីឲ្យកូនដឹងថាអ្វីដែលគេនិយាយពិតជាសំខាន់។
សុខភាព និងសុវត្ថិភាព
២- ពិភាក្សាជាមួយពេទ្យរឿងអីខ្លះ?
យើងអាចជួបគ្រូពេទ្យពីបញ្ហាមួយចំនួនទាក់ទងនឹងរបៀបថែទាំកូន ការរស់នៅរបស់យើង និងការគេង ការញ៉ាំ និងលូតលាស់របស់កូន មុននឹងគ្រូពេទ្យថ្លឹងទម្ងន់ វាស់កម្ពស់ និងការវិវត្តផ្សេងៗ។
៣- ត្រូវដឹងពីអីខ្លះ?
ខាងក្រោមនេះជាបញ្ហាដែលម៉ាក់ប៉ាត្រូវដឹង ដើម្បីបង្ការកូនតូចពីបញ្ហាផ្សេងៗ។
ការបង្ករោគនៅត្រចៀក៖ កើតឡើងនៅពេលបាក់តេរី និងទឹកចូលទៅដក់ក្រោយក្រដាសត្រចៀក។ ការបង្ករោគធ្វើឲ្យហើមត្រចៀក ឈឺ និងក្តៅខ្លួន។ ការរលាកត្រចៀកមានញឹកញាប់ណាស់ចំពោះក្មេងក្រោមអាយុ ១ ឆ្នាំ មានប្រមាណជាងពាក់កណ្តាលឯណោះ។ រោគសញ្ញានៃជម្ងឺនេះមាន៖
– មិនសូវឃ្លាន ព្រោះក្មេងឈឺចាប់ពេលទំពា និងលេប
– កូនទាញត្រចៀកញឹកញាប់
– ក្តៅខ្លួន ៣៨-៤០ អង្សាសេ
– មានគ្រុនផ្ដាសាយ
– ហូរខ្ទុះតាមត្រចៀក មានពណ៌លឿង ស ឬឈាម
– រាក។
ការបង្ករោគនៅត្រចៀកភាគច្រើនមកពីពួកវីរុសដែលអាចប៉ះពាល់ដល់ប្រព័ន្ធរំលាយអាហារ។ រឿងដែលចម្លែកនោះគឺជាញឹកញាប់វានឹងជាដោយខ្លួនឯង។ យ៉ាងណាក៏ដោយគ្រូពេទ្យអាចនឹងឲ្យថ្នាំផ្សះមួយចំនួនដើម្បីជៀសវាងការវិវត្តទៅជាធ្ងន់ធ្ងរ និងជួយឲ្យអាអូនមានអារម្មណ៍ល្អ។ ពេទ្យនឹងឲ្យប្រើពួកថ្នាំប៉ារ៉ាសេតាម៉ុលសម្រាប់បំបាត់ការឈឺចាប់ និងក្តៅខ្លួន។ អូនតូចភាគច្រើននឹងជាបន្ទាប់ពីលេបថ្នាំបាន ២ថ្ងៃ។
វិធីបង្ការរលាកត្រចៀក៖
– ទុកកូននៅឲ្យឆ្ងាយពីកន្លែងមានផ្សែងបារី
– ឲ្យកូនបៅបើមិនទាន់ផ្តាច់ដោះ
– ចាក់ថ្នាំបង្ការឲ្យបានគ្រប់
– បន្ថយការប្រើក្បាលដោះ។
កូនថ្លោសពេក៖ ខុសពីការធាត់របស់មនុស្សធំ ក្មេងថ្លោសនេះមិនមែនមកពីអាហារនោះទេ។ យកល្អគួរបន្ថយការឡើងទម្ងន់របស់កូនជាជាងការសម្រកទម្ងន់។ ពេលដែលកូនយើងលូតកម្ពស់ និងលេងច្រើន អាអូននឹងមានរាងស្តើងជាងមុនដោយឯកឯង។ តិចនិកមួយចំនួនដែលយើងគួរធ្វើ បើមិនចង់ឲ្យកូនថ្លោសពេក ៖
– ឲ្យកូនបៅតែពេលឃ្លាន
– កែតម្រូវរបបអាហារ
– ឲ្យកូនផឹកទឹកបានច្រើន
– កុំផ្តាច់ដោះព្រោះចង់ឲ្យកូនគេងច្រើនជាងមុន
– ឲ្យកូនលេងច្រើនជាងមុន។
ការព្រួយបារម្ភ
៤- រឿងអីខ្លះត្រូវបារម្ភ?
កូនមិនព្រមបៅដោះ៖ បញ្ហានេះមិនសូវជាកើតមានញឹកញាប់ទេ។ វាតែងតែមានមូលហេតុច្បាស់លាស់ណាមួយ ដូចជា៖
– របបអាហាររបស់ម្តាយ
– មានជំងឺផ្តាសាយ
– ដុះធ្មេញ
– ឈឺត្រចៀក
– ពងបែកក្នុងមាត់
– ទឹកដោះចេញយឺតពេក ក្មេងនឹងបាត់បង់ភាពអត់ធ្មត់
– អ័រម៉ូនម្តាយប្រែប្រួល
– ម្តាយស្ត្រេស
– កូនជិតឈប់បៅ។
កូនមិនចង់បៅ ម៉ាក់ប៉ាច្បាស់ជាមិនស្រណុកចិត្តទេ តែទោះយ៉ាងណាយើងអាចដោះស្រាយបញ្ហានេះបាន។ តោះ! សាកល្បងតាមវិធីខាងក្រោមទាំងអស់គ្នា៖
– កុំឲ្យកូនបៅទឹកដោះផ្សេង
– ច្របាច់ទឹកដោះទុកក្នុងដប
– ព្យាយាមបញ្ចុកកូនម្តងហើយម្តងទៀត
– ឲ្យកូនញ៉ាំអាហាររឹងបន្តិចម្តងៗ
បើសិនជាកូននៅតែមិនព្រមបៅ ឬមានអាការៈផ្សេងនោះ ត្រូវទៅជួបគ្រូពេទ្យជាបន្ទាន់។
ពិបាកដូរខោទឹកនោម៖ ក្មេងអាចនឹងមានអារម្មណ៍មិនល្អ ពេលត្រូវបង្ខំឲ្យស្លៀកខោទឹកនោម ណាមួយកំពុងពេញរពឹសចាប់មិនឈ្នះទៀត ដូច្នេះច្បាស់ជាពិបាកបន្តិចហើយ។ ល្បិចក្នុងការកែបញ្ហានេះ គឺដូរឲ្យលឿនដោយរៀបចំគ្រប់យ៉ាងឲ្យហើយ។ យើងក៏អាចបង្វែរអារម្មណ៍កូនដោយចាក់ចម្រៀងដែលគេចូលចិត្ត ឲ្យរបស់លេង ច្រៀង ឬនិយាយជាមួយកូនរហូតដល់ប្តូរខោរួច។
ក្នុងករណីមានសំណួរ ឬមន្ទិលសង្ស័យជុំវិញសុខភាពអ្នក ជម្រើសល្អបំផុត សូមពិគ្រោះ និងប្រឹក្សាយោបល់ផ្ទាល់ជាមួយពេទ្យជំនាញ។ Hello Health Group មិនចេញវេជ្ជបញ្ជា មិនធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យ ឬព្យាបាលជូនទេ៕
បដិសេធ
Hello Health Group និង “Hello គ្រូពេទ្យ” មិនចេញវេជ្ជបញ្ជា មិនធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យ ឬព្យាបាលជូនទេ៕
Murkoff, Heidi. What to Expect, The First Year. New York: Workman Publishing Company, 2009. Print version. Page 289-309.
កំណែប្រែបច្ចុប្បន្ន
24/01/2019
អត្ថបទដោយ Chamnan Amrith
ត្រួតពិនិត្យដោយ គឹម កាណែល
បច្ចុប្បន្នភាពដោយ៖ ដេត ធន្នី
ត្រួតពិនិត្យដោយ
គឹម កាណែល
ផ្សព្វផ្សាយពាណិជ្ជកម្មតើអត្ថបទនេះមានប្រយោជន៍ដែរទេ?
ផ្សព្វផ្សាយពាណិជ្ជកម្មផ្សព្វផ្សាយពាណិជ្ជកម្ម